Tim Burton filmlerine aşinaysanız, onun dünyasının asla sıradan olmadığını bilirsiniz. Koca gözlü, soluk tenli karakterler, gotik şatolar, eğri büğrü kasabalar, kasvetli ama bir şekilde çekici gelen mezarlıklar… Ve tabii ki en önemli unsur: Toplumun dışına itilmiş ama aslında içi pamuk gibi olan ana karakterler! Burton evreninde “garip” olmak bir kusur değil, bir süper güçtür.
Ama nasıl oldu da bu kadar kendine özgü bir stil yarattı?
Küçük Tim, klasik korku filmlerini ve eski canavar hikâyelerini izleyerek büyüdü. Frankenstein, Dracula, The Mummy gibi yapımları izlerken, bu yaratıkların aslında kötü değil, sadece yanlış anlaşıldığını düşündü. (Yani, Frankenstein’ın canavarı neden bir dost kazanamasın ki?) Bir yandan da Edward Gorey’nin gotik illüstrasyonlarına ve Alman dışavurumcu sinemasına hayrandı. O devasa gölgeler, eğik açılar ve abartılı silüetler… Bunların hepsi onun hayal gücünü şekillendirdi.
Burton’ın 1982’de Disney için hazırladığı kısa filmi Vincent, onun sinema dünyasına ilk adımıydı. Stop-motion tekniğiyle çekilen bu kısa film, genç bir çocuğun Vincent Price gibi olmak istemesini anlatıyordu. (Evet, Burton’ın ilham kaynaklarından biri de o dönem korku filmlerinin ikonik sesi Vincent Price’tı!) Vincent başarılı oldu ve bu ona Hollywood kapısını açtı.
Burton Temaları: Dışlanmışlar ve Ölümsüzler
Burton karakterleri genellikle toplum tarafından dışlanmış, ama aslında son derece hassas ruhlu kahramanlardır. (Edward Scissorhands, Jack Skellington, Lydia Deetz…) Kendilerini yaşadıkları dünyaya ait hissetmezler ama tam da bu yüzden unutulmazdırlar.
Ayrıca, ölüm Burton filmlerinde ürkütücü değil, eğlencelidir. Beetlejuice ve Corpse Bride’da ölümden sonraki yaşam, yaşayanların dünyasından çok daha renkli ve hareketlidir. Bu da onun “karanlık ama iç ısıtan” tarzının en güzel örneklerinden biridir.
Kısacası, Hepimizin İçinde Biraz Burton Var
Tim Burton’ın filmleri, gerçek dünyanın çok da mükemmel bir yer olmadığını ama tuhaf ve farklı olmanın aslında güzel bir şey olduğunu hatırlatıyor. Onun filmlerini izlerken, biraz tuhaf biraz da melankolik hissetsek de en sonunda kendimizden bir şeyler görüyoruz. Çünkü Burton dünyasında herkesin bir yeri vardır — ister bir hayalet olun, ister makas elleriniz olsun, ister devasa gözleriniz… Unutmayın, birinin deliliği, bir başkasının gerçeğidir.
References:
